Αλμυρα και ηλιαχτιδες
καυτες και χρυσαφενια κυμματα
τα κριματα μου υπερβολες
και οι χαμενες μου αγαπες
καπου κρυμμενες στις στοες.
Σκεψεις μεστες και αναρθρες κραυγες
που ξεπροβαλουν απτο χθες
κι ας μη με θες πια
κανω βουτια στις ακρογυαλιες
εκει που τα ηλιοβασιλεματα αναβουνε φωτιες στις ερημες κι αποκρημνες ακτες
μη λες πως ξεχασες ή πως μρ ξεχασες
πριν τις κρυφες ανοιχτωσιες
παρατολμες στροφες του νου του ωκεανου του ορμητικου να κοιταγες
τις χρυσαφενιες ηλιαχτιδες
μολις μ' ειδες εξαφανιστηκες
και υστερα σαν ουρανος αποκαλυφτηκες και μου χαμογελασες